پیامبر
پیامبر به قریه آمد،
افسار الاغی در دستش،
همه رستگاری بارش کرده بود.
پیامبر به قریه آمد،
در آن ساعتی که دخترکان جوان ترانه می سرودند،
و نان می پختند،
و گل های بنفشه را دسته می کردند.
در آن ساعتی که پسرکان جوان گندم ها را درو می کردند،
ترانه هایی برای معشوقشان با شرم زمزمه می کردند.
در آن ساعتی که کهنسالان قریه در کوچه ها،
در بازار،
در بازار،
به هم خوشبختی هدیه می دادند.
پیامبر آمد،
و فریاد بر آورد،
اینک رستگاری،
ارمغان من از برای شما.
و مردمان قریه که عشق داشتند و محبت و خوشبختی،
و دانه ی گندم و برگ ریحان،
در اندیشه از این کالای جدید،
این رستگاری،
به گرد پیامبر حلقه زدند.
حلقه ای از پس حلقه ای،
و جماعتی در پی جماعتی،
همه مشتاق در چیستی رستگاری.
و پیامبر رستگاری را در پس نقابی از ایمان ارزانی داشت،
و فریاد بر آورد:
هان، اینک رستگار شوید
و فرمانروایان زمین
حاکمان همه وقت و همه جا.
آنرا به رایگان به شما میدهم،
گندم هایتان را نمی خواهم- ایمان و شمشیر به شما می بخشم،
ترانه هایتان را نمی خواهم- فریاد کشیدن می آموزانمتان.
و اهل قریه ایمان آوردند،
همه رستگار شدند،
از آن رستگاری که در پس ایمان بود،
از آن رستگاری که در پس ایمان بود،
ایمانی شوم به شمشیرهایی آخته،
و درفش هایی برافراشته، سرخ رنگ.
مومنان در رستگاری بر هم پیشی می گرفنتند،
و ایمان را بر سر شمشیر به هر کجا می بردند،
و درفش رستگاری را بر می افراشتند.
ناگاه،
پیامبر ... مرد،
و نقاب از چهره ی رستگاری برافتاد،
و جسد پیامبر که وصیت کرده بود:
نسوزانند،
و دفن نکنند،
و نه مومیایی،
در همان جا که دعوت آغاز کرده بود متعفن شد،
نسوزانند،
و دفن نکنند،
و نه مومیایی،
در همان جا که دعوت آغاز کرده بود متعفن شد،
و بوی تعفن اقصای ایمان را فرا گرفت.
شمشیر رستگاری کند شد،
و مسخ شدگان رستگار،
که گندمی نکاشته بودند
و زنانشان نانی نپخته،
در پس نقاب رستگاری انسان را و عشق را مرده یافتند،
مومنان همه پیش از پیامبرشان مرده بودند.
